Het doek is definitief gevallen.
Op 23 mei 2026 dropte Bungie en Sony de bom: Destiny 2, een game die op dat moment al negen jaar meedraaide, kreeg op 9 juni 2026 zijn allerlaatste update. Geen nieuwe seizoenen meer, geen monumentale uitbreidingen. En alsof dat nog niet pijnlijk genoeg was voor de community, werd pijnlijk duidelijk dat Sony voorlopig nog geen plannen heeft voor Destiny 3, een game waar fans sinds The Final Shape al om smeken.
Tel daarbij op dat Sony kort daarvoor maar liefst 750 miljoen dollar afschreef van de waarde van Bungie, en je weet genoeg: het brandt bij de iconische studio. Hoewel de hele game-industrie momenteel in zwaar weer verkeert, heeft Bungie de problemen vooral aan zichzelf te danken.
Hoe heeft het zover kunnen komen met een van de grootste live-service franchises ter wereld? Mijn theorie: de ondergang begon op het moment dat Bungie besloot de schaar in de game te zetten.
De fatale fout, content 'sunsetten'
Rond de release van de Beyond Light-uitbreiding nam Bungie een even radicaal als omstreden besluit: het 'sunsetten' (verwijderen) van oude content. In één klap verdwenen de originele campaign en de complete onboarding-ervaring uit het spel. De reden? De verouderde Tiger-engine van Bungie kon de de inhoud niet meer behappen en de game werd te groot.
Maar door zonder blikken of blozen content te lozen, sneed Bungie de belangrijkste levensader van hun live-service game door: de instroom van nieuwe spelers. In een live-service game vallen er altijd spelers af. Dat is gewoon zo. Om te overleven heb je constant toevoer nodig. Maar Bungie brak de oprit naar de snelweg af, nieuwe en terugkerende spelers hadden geen manier meer om in te voegen.
Geen verhaal, alleen nog maar schieten
Nieuwe spelers die na de grote schoonmaak instapten, werden zonder pardon in een diep, complex universum gegooid. Bestaande spelers kenden elk detail van het verhaal, maar de nieuwkomers hadden geen flauw idee wie wie was, waarom ze vochten, of wat er überhaupt aan de hand was.
De absolute kracht van Destiny 2 was altijd de grootsheid van het verhaal; de manier waarop kleine, subtiele acties escaleerden in epische, kosmische gebeurtenissen. Voor nieuwe spelers werd de game door het gebrek aan context gereduceerd tot een pure gameplay-ervaring: leuk schieten, maar nul emotionele binding met de wereld.
Bungie investeerde simpelweg te laat en te beperkt in een fatsoenlijke invoegstrook om deze spelers op verhaalsnelheid te krijgen. En het werd er niet beter op: bij bijna elke nieuwe expansie werd er wel weer ergens verhaalcontent weggehaald. Het resultaat? Als nieuwe speler moest je eerst urenlang video's van de bekende YouTuber MyNameIsByf bingewatchen op de bank om te begrijpen wat je in godsnaam aan het doen was. En laten we eerlijk zijn: dat is niet een investering die je van een gamer kunt vragen vóórdat ze je spel gaan spelen.
De harde les voor de toekomst
Wat kunnen toekomstige live-service games leren van het tragische einde van Destiny 2?
De les is even simpel als cruciaal: als je jouw snelweg uitbreidt met nieuwe bestemmingen, zorg dan dat de oprit lang genoeg blijft voor nieuwe rijders om op snelheid te komen. Verlies de onboarding nooit uit het oog. Want als je de toegangswegen barricadeert, raakt je snelweg uiteindelijk onherroepelijk leeg.
Doe je dat niet? Dan eindig je zoals Destiny: een technisch indrukwekkende hyper-snelweg waar geen kip meer rijdt, omdat nieuwe spelers met een invoegstrook van tien meter van 50 naar 350 kilometer per uur moesten accelereren. En tja, dan blijf je als nieuwkomer liever veilig op de vluchtstrook staan.