Hoeveel sneller wordt een Xbox One S wanneer je de HDD vervangt?

Hoeveel sneller wordt een Xbox One S wanneer je de HDD vervangt?

Deze video heb ik gemaakt om voor mezelf te verantwoorden dat wat ik ging doen niet compleet nutteloos was.

Gisteren heb ik mijn oude Xbox One S voorzien van een SSD. Deels omdat ik verveeld was en deels omdat ik mijn Xbox niet meer aanraakte door de verschrikkelijke laadtijden.

Dus ik heb besloten om de originele Seagate 1TB 5400rpm schijf te vervangen voor een Samsung 860 QVO 1TB SSD. Dit is behoorlijke overkill aangezien de Xbox One S slechts een SATA2 interface heeft, maar OK.

Wanneer je dit doet met een Xbox One X dan ga je een groter voordeel ervaren omdat deze een SATA3 interface heeft. Dus als je wat geld over hebt en je wil je One S of X upgraden. Dan is dit de upgrade.

Heb je een originele Xbox One. Dan heeft een SSD nauwelijks zin vanwege de SATA1 interface. Deze interface is een stuk trager en de originele schijf haalt dit al bijna. De enige upgrade dit ik dan kan aanraden is een Seagate Firecuda. Die is ook een stuk goedkoper.

De Xbox One S met SSD startte op in 43 seconde en dit is een significante verbetering ten opzichte van de 64 seconde die de Xbox met HDD nodig heeft om op te starten. Ik heb de in-game verschillen niet op camera staan. Waarschijnlijk komen we niet in alle gevallen niet tot een 33% verbetering. Maar je voelt het verschil duidelijk in dagelijks gebruik.

Mijn One S is nu weer bruikbaar, zonder irritatie als ik op de bank een spelletje wil spelen in deze quarantaine tijd.

Voor mij winst.

Welke schijven gaat het om?

Originele Xbox One S HDD: Seagate ST1000LM024

Nieuwe SSD: Samsung 860 QVO 1TB

Advies voor originele Xbox One: Seagate FireCuda 1 TB

Wat is Hervé aan het doen?

Wat is Hervé aan het doen?

In mijn laatste post vertelde ik hoe 2019 voor mij is verlopen. Wat er op mijn pad is gekomen en wat er is veranderd in mijn leven. Aan het einde van dat stuk vertelde ik nog veel te leren had op het gebied van Time Management. Het is alleen lastig om je tijd goed in te delen als je niet goed weet wat je gaat doen. In deze post leg ik mijn plan voor 2020 in grote lijnen uit.

Het jaar begon met een schrikmomentje, de samenwerking met SingularityU Benelux kwam tot een vrij abrupt einde. Mijn grootste opdrachtgever viel plotseling weg en ik heb behoorlijk wat tijd in deze opdracht geïnvesteerd. Zoveel tijd dat ik nauwelijks andere klanten had om op terug te vallen. Het schopte me op harde wijze wakker dat ik niet al mijn tijd moet spenderen aan een enkele opdrachtgever, hoe leuk je het ook vindt.

Mijn tijd moet dus beter verdeeld worden over een grotere groep klanten. Er zal er altijd wel één tussen zitten die belangrijker is dan een andere, maar om 60% van je tijd in te zetten voor een enkele opdrachtgever is niet optimaal.

Kimberly spreekt op Circuitpark Zandvoort op het Adidas “Faster than”-event

Tegelijkertijd is het commerciële aspect van Kimberly’s carrière in eens stroomversnelling geraakt sinds wij zijn gaan samenwerken met Sport Stories. Hierdoor ben ik nog wat kritischer op mijn werk voor Kimberly. Dat levert me niet direct veel op, maar het levert ons wel veel op voor de langere termijn. Want zonder mijn werk voor Kimberly de afgelopen jaren, was de samenwerking met al onze partners niet tot stand gekomen.

Toen nam Frank Jol, de instrumentmaker van Kimberly, contact met mij op voor een opdracht. Iets dat ik met liefde ga doen. Want ik vind wat Frank voor zijn klanten doet niet alleen enorm belangrijk, maar Frank (en het hele Frank Jol team) zijn echt fantastische mensen. Dat team probeert echt een mooi bedrijf op te zetten dat honderden mensen gaat helpen onbeperkt door het leven te gaan. Hoe kan ik daar niet aan bij willen dragen?

Tijdens mijn tijd bij SingularityU heb ik geleerd dat een duidelijk verhaal de sleutel tot succes is. Een goed verhaal werkt als een lens die focus aanbrengt en is een filter voor diegene die niet hetzelfde zien, of willen zien, als jij. Het is me bekend dat ik verhalen mondeling en strategisch goed weet over te brengen. De overdracht in andere media, zoals schrift, audio en video wil ik verder verfijnen.

Dit ben ik daarom gaan onderzoeken en heb voor mezelf een leerprogramma opgezet. Dit programma bestaat uit diverse cursussen en taken die ik dit jaar volbreng. Want hoe kun je als marketer niet goed zijn in het overdragen van complete verhalen?

Marketing zonder een focus op verhaal en verhaallijnen, schiet niet op in mijn beleving. Je blijft dat hangen in de ‘koop nu’ en ‘korting’-sferen. Wanneer ik eerlijk naar mezelf ben is dat zo ontzettend lam en saai. Ik kan daar niet voor leven.

Wil je meer weten over mijn ‘leerprogramma’? Reageer in de reacties hieronder, of stuur me een mailtje of berichtje.

Dan leg ik het je uit. Op dit moment ben ik er nog niet klaar voor om mijn hele leerplan openbaar te maken, hoewel ik zeker weet dat dit nog gaat gebeuren.

Wat een jaar dat 2019, ongelofelijk.

Wat een jaar dat 2019, ongelofelijk.

Daar zijn we dan, 2 januari 2020. Wat een jaar dat 2019, ik heb er zo veel over verteld afgelopen jaar *KUCH!*, niet echt hè. Toch is er genoeg gebeurd. Wanneer je mijn socials bekijkt lijkt het of mijn leven alleen uit Kimberly bestaat. Hoewel dat natuurlijk een enorme impact heeft op mijn leven, heb ik mijn leven in 2019 zelf ook flink op zijn kop gezet. Mijn leven eind 2019 lijkt totaal niet meer op mijn leven eind 2018. Als je mij op 31 December 2018 had verteld wat er allemaal gebeurde in 2019, verklaarde ik je voor gek.

Kimberly & ik

De onvrede bleef, en ik brandde bijna tot de grond af.

In November switchte ik van baan, ik verliet na ruim 3 jaar Searchresult en ging mijn geluk beproeven in Eindhoven bij BZTRS. Een besluit waar ik snel op terug zou komen, toch heb ik geen spijt van mijn keuze. In mijn periode bij BZTRS ontdekte ik dat ik in een bore-out zat, overspannen was en in een volle sprint richting een burn-out en meltdown bewoog.

Ik miste de vrijheid en energie om Kimberly te kunnen ondersteunen. Net als bij Searchresult voelde het kantoor van BZTRS als een gevangenis, hoe mooi de beide locaties ook waren. 40 uur per week werken aan iets dat me niet meer boeide, eiste zijn tol. Puur online advertising, hoe goed en bekend ik er ook mee ben, liet mij mezelf stierlijk vervelen.

Nog voor het eerste kwartaal van 2019 voorbij was, stond mijn besluit vast, “Ik ga weer voor mijzelf aan de slag.” Ik diende mijn contract bij BZTRS netjes uit en ik heb dat zo goed ik kon tot mei volgehouden. Maar 1 juni had ik mijn werkplek thuis klaar en ging ik aan de slag.

Mijn partner in crime ging als een speer!

Na het succes in Nottwil

Terwijl ik het gevoel had stil te staan, ging Kimberly als een speer. Nu ik hier aan terug denk, voel ik een glimlach op mijn gezicht ontspringen. Want ondanks dat ik me echt ruk voelde, hielp ik Kimmy op diverse fronten, zoals (Digitale) Marketing en (Amateur) Mental Coaching. Dit gaf mij een doel, een doel waar ik met volle teugen van genoot.

Eind Mei ging Kimberly naar de Grand Prix in Nottwill, en fuck it, ik ging daar bij zijn. De eerste internationale wedstrijd van Kim ging ik absoluut niet missen. Dus terwijl zij naar Zwitserland vloog, reed ik een dag later achter haar aan en op een donderdagnacht reed ik in mijn eentje een nacht door. Zodat ik Kimberly die vrijdag zou zien lopen tegen de wereldtop.

Op zowel de 100, als 200 meter deed Kimberly iets dat ik totaal niet zag aankomen. Ze liep direct de WK limieten voor Dubai. Ze was plots de Nederlandse nummer 2, na Marlène van Gansewinkel. What the actual fuck! Op respectabele afstand van Marlène, Irmgard Bensusan en dicht achter de Canadese Marissa Papaconstantinou. Dat maakte me echt niet uit. De race bemoedigde me, want deze was niet eens heel goed. Het was sindsdien echt ‘aan’ met de sportcarrière van Kimberly. Wat betekende dat ik daar meer voor ging doen.

Ondanks dat ik mijn contract al opgezegd had, maakte ik me totaal geen zorgen.

Het feit dat ik mijn contract al had opgezegd (dat deed ik in Maart en eind Mei zou ik afzwaaien bij BZTRS. De keuze voelde zo bevrijdend, dat ik vol energie aan de slag ging met (toen nog) Innovelty. De naam Innovelty is inmiddels verandert in itContinues.

Ook vond ik direct een nieuwe opdrachtgever, SingularityU Benelux. De Nederlandse variant van een bedrijf dat ik al een hele tijd volgde uit interesse.

Dat ik deze opdracht kreeg ben ik enorm blij mee! Daar deed ik onder andere Digitale Marketing en veel meer dan alleen Google Ads (het belangrijkste digitale sales kanaal). Wat ik mooi vind aan SingularityU Benelux, is dat het team veel kleiner is dan je verwacht. We zetten evenementen en programma’s op van wereld niveau. Voor bijvoorbeeld de SingularityU Summit in Brussel heb ik niet alleen de campagnes gedraaid, maar ook heb ik de live Social Media Coverage team aangestuurd en een groot deel van de promovideo’s gemaakt.

social media team SingularityU Benelux Brussels Summit 2019

Hoewel dit een hele omschakeling was, geeft het me nog steeds energie wanneer ik er aan denk!

Onze broers trouwden met hun liefdes

Werner’s vrouw, Emily besloot de naam Maas aan te nemen. Die twee zijn zo goed met elkaar, dat is schitterend om te zien! Datzelfde zag ik in Januari bij de bruiloft van Jade en Michael, Kimberly’s broer. Ook hier zag je twee mensen die het echt samen doen.

Werner & Emily, Michael & Jade zijn geweldig samen en het is iets dat ik ook ervaar bij Kimberly en mezelf. Ondanks zij op een totaal ander pad zitten dan wij. Maar liefde tussen deze mensen spat er vanaf en daar kan ik zo van genieten.

Jammer genoeg ging niet alles in de families cresendo. Want in Juli verloor Kimberly haar tante, Jolanda. Wat voor mij ook een groot gemis is. Want Jolanda was een enorme steun voor Kimberly en mij. Toen ik mijn moeder verloor was zij er niet alleen om Kimberly op te vangen, maar ook mij. De hele familie Alkemade deed dat toen, maar Jolanda was er voor ons.

Ineens was Jolanda er niet meer. Toen Kimberly haar tante verzorgde en klaar maakte voor het laatste afscheid, merkte ik dat ze ook enorm veel voor mij betekende. Een paar maanden ervoor vertelde ze me dat ze enorm trots op me was, niet alleen om hoe ik Kimberly ondersteun, maar ook om wie ik ben. Dat is iets wat je moeder tegen haar zoon zegt. Dat heeft mijn moeder ook gedaan, jaren geleden.

Zij was er nu ineens niet meer, terwijl kort daarna bekend werd gemaakt dat Kimberly naar het Wereldkampioensschap Para-Atletiek in Dubai ging. Ze zou het niet meer meemaken.

Het laatste deel van het jaar was fantastisch

Want ondanks dat ik het grootste deel van Oktober alleen thuis was, kwam het WK er aan. Alles waar Kimberly (en ik) zo hard aan hadden gewerkt moest daar op zijn plek vallen. Dat deed het… En hoe!

De bondscoach, Arno Mul, gaf Kimberly één opdracht. Dat was met een medaille naar huis komen. Wanneer iemand dat zegt bedoelen ze Brons. Maar Kimberly kwam terug met een Zilveren op de 200 meter en een Bronzen Medaille op de 100 meter. Ik was zo ongelofelijk trots op Kimberly. Op het moment dat het moet, dan staat ze er. Ze heeft zo’n enorme ontwikkeling doorgemaakt de afgelopen twee jaar.

Nu is het aan mij om in de komende periode verder te ontwikkelen. Door focus en richting aan te brengen. In December heb ik hier hard aan gewerkt.

Mijn principes en verhaal krijgen vorm

De afgelopen maanden ben ik er achter gekomen dat principes belangrijk zijn. Ik heb het dan niet over de idealistische variant, maar over ‘in beginsel’. Het zijn je basis regels die niet alleen je idealen, maar ook je besluiten en reacties vormgeven. Ze geven je richting. De richting die ik in wil wordt steeds duidelijker voor mij. Mijn ervaring met Technologie in het algemeen, Digitale Marketing, Hardware en verhalen ben ik nu bij elkaar aan het brengen. Ik weet dat ik nog veel wil leren. Zo is Time-Management niet mijn sterkste aspect. Maar dat is een mooi leerdoel voor 2020.

Reboot: De eerste stap

Reboot: De eerste stap

Luister hier de podcast:

Of lees het transscript:

Waar ik ben, wil ik niet zijn en tot nu kom ik er niet weg. Als een auto die vast staat in de sneeuw ben ik al een tijdje gas aan het geven, draaien de wielen, maar ik kom niet weg. Ik sta hier al een tijdje en ik denk dat ik een aantal opties heb.

  1. Ik kan wachten tot het gaat dooien en de kans lopen om dood te vriezen.
  2. Ik kan buiten het voertuig gaan kijken en zien of ik het zelf kan oplossen.
  3. Ik kan hulp zoeken en mezelf laten wegslepen, maar ook dat betekent wachten.

Ik ben iemand die voor optie B kiest. Ik ben een persoon die om zich heen kijkt. Misschien kan ik het zelf oplossen. Is er iemand in de buurt die mij kan helpen? Zijn de materialen om me te bevrijden in de buurt?

A is nooit een optie voor mij. Bij optie C leg ik te veel verantwoordelijkheid bij een ander en dat duurt me te lang.

Daarnaast ontneem ik mezelf de mogelijkheid om van mijn situatie leren. De situatie de volgende keer te herkennen en het sneller op te lossen of zelfs te vermijden.

Hier houdt de metafoor op en duiken we in mijn persoonlijke situatie.

Ik ben nu al bijna 10 jaar Online Marketeer en ben gespecialiseerd geraakt in Pay Per Click adverteren. Een aspect van het internet dat je waarschijnlijk al honderden keren ben tegen gekomen. Want ook jij gebruikt Google.

Tien jaar geleden vond ik dit vakgebied fascinerend,

Maar uiteindelijk kom je op een kruispunt en stel je jezelf de vraag.

Wil ik die laatste 20% ook nog leren en hier nog beter in worden?

Mijn antwoord eind 2013 was toen, “Nee”, ik wil breder, maar na een mislukt avontuur bij een start-up. Want start-ups kunnen falen. Ongeveer een jaar later heb ik toch besloten om mijn antwoord te herzien en er een resoluut “Ja” van te maken. Een beetje tegen mijn persoonlijkheid in. Ik besloot toch weer een specialist te worden om aan het begin van 2018 weer met een vergelijkbare vraag geconfronteerd te worden.

Wil ik die laatste 5% ook nog leren en hier nog beter in worden?

Het beantwoorden van die vraag heb ik meer dan een jaar voor mezelf uitgeschoven. Proberen aan die laatste 5% te werken, dat werkte niet. Daar ligt mijn hart niet. Ik ben ook van baan geswitcht om te kijken of het aan de omgeving lag. Maar dat was het ook niet echt. Tot zover de quick fixes, toch?

Parallel aan dit persoonlijke conflict ging mijn leven gewoon verder en bracht het kansen.

Mijn partner, Kimberly, had een vergelijkbare professionele crisis en wisselde op 27-jarige leeftijd van een baan in de zorg, naar fulltime atleet.

Deze ontwikkeling gaat haar zo goed af dat zij het niet in haar eentje kan regelen. Kortom, de afgelopen maanden had ik niet één maar twee banen. Eén fulltime waarin ik mijn rol steeds minder interessant begon te vinden en één officieuze parttime baan die ik echt geweldig vind.

Want in mijn officieuze baan heb ik meerdere ontzettend gave rollen. Zo ben ik deels mental coach. Iets dat mij echt uitdaagt en ook mezelf helpt groeien.

Ben ik haar marketeer en zoek naar sponsors en donateurs.

Ook maak ik plannen voor de toekomst en creëer een vangnet voor haar is, mocht er iets niet lopen zoals gewenst.

Dit deel van mijn leven geeft mij energie, maar het andere deel van mijn leven trekt dat direct weer uit me.

Aan de ene kant ondergestimuleerd en aan de andere kant overgestimuleerd heeft me hard richting een burn-out geduwd. Iets waar ik niet in terecht ben gekomen.

De reden hiervoor? Ik ben begonnen met een dag in de week minder te werken bij mijn huidige werkgever en wie weet ga ik nog wel een stap verder. Want ik speel met dit idee.

Ik denk dat dit voldoende introductie is voor dit moment en dat je nu een goed beeld hebt van mijn situatie. Maar in mijn verhaal zitten ook een hoop vraagtekens. Hoe ga ik het gemis aan inkomen oplossen, welke vaardigheden mis ik nog. Ga ik mijn lot volledig ophangen aan dat van Kimberly?

Mijn visie hier op is nog niet helemaal gevormd en ik ben nog erg zoekende. Heb jij een idee of suggestie, dan ben ik heel benieuwd!

Laat het me weten in de “Reacties” onder aan de pagina.

Mijn eerste bericht met WordPress 5.

Mijn eerste bericht met WordPress 5.

En tegelijk geschreven op even iPad met even toetsenbord, op het station/ in het trein. Deze setup wil ik testen om te kijken of ik meer ga bloggen uit verveling, wat een enorme plus zou zijn. Tegelijk vind ik dat ik meer moet schrijven. Kortom ik ga oefenen op de moment van de dag waarin ik niks kan doen. In die duffe momentjes tussen Eindhoven en Den Bosch.

Terug naar WordPress 5.

Ik moet zeggen dat de blokken best netjes werken. De nieuwe editor is clean en duidelijk. En zonder veel extra rommel te geven in je scherm geeft het een stuk meer opties.

De Drop Cap is een leuke optie waarvan ik nu tijdens het schrijven geen enkel idee heb of het goed overkomt in het thema dat ik voor mijn blog gebruik.

Ook de color settings zijn een welkome toevoeging aan WordPress. Maar of ik dit zo regelmatig zal gebruiken waag ik te betwijfelen. De gebruikte kleuren beheer ik liever via mijn CSS dan in de WordPress editor. Ik ben anders bang dat de visuele uniformiteit naar de knoppen gaan. Kortom nuttig, maar niet persé voor mij.

Voorlopig oordeel…

WordPress 5 is prima. De editor is een verbetering en over de rest kan ik niet oordelen. Daarvoor is de rit naar Eindhoven te kort. Ook het schrijven op de iPad bevalt me deze eerste keer wel. Daar kom ik later nog wel op terug. Voor nu….

Heb je vragen of opmerkingen op basis van dit stukje (ik kan het me niet voorstellen), laat het me weten in de comments.